Wengi meneng, ati nyebut asmane Gusti,
luh nyuceni dosa ing sajadah iki,
aku sinau sabar saka sepi,
naliko tresna ora dadi miliki.
Gusti, yen iki dudu dalan tresnaku,
paringana laku sing luwih ayu,
rindu iki tak pasrahke marang-Mu,
supaya dadi dzikir ing atiku.
Ing sholat malam tak eling luka,
sing tau teka tanpa sengaja,
nanging saka lara sing nyoba jiwa,
aku luwih cedhak marang Cahya.
Ora kabeh sing ditresnani kudu nduweni,
ora kabeh sing lunga kudu disesali,
kadhang Gusti maringi lali,
supaya ati bali suci.
Yen tresno iki mung titipan rasa,
aku pasrah tanpa nduwe paksa,
sebab sejati ora ana ing dunya,
nanging ing ridha lan doa.
Saben wengi tak genggem asmane,
lirih ngalir ing donga suci,
yen aku kudu piyambakan iki,
mugo Gusti tansah ngancani.
Rindu iki ora tak tinggal sepi,
tak ubah dadi dzikir ing ati,
yen ora ketemu ing dunya iki,
mugo ketemu ing langit suci.
Rindu... ing sajadah wengi,
luhku dadi dzikir suci,
yen tresna ora bali neng ati,
aku pasrah marang Ilahi.
