Wengi mudhun nggowo sunyi ing deso
Lampu langgar isih murub prasojo
Ing tikar lawas aku ndhelikake loro
Nyebut Asma-Mu nganti ati lego
Aku iki dudu wong kang suci
Isih kerep kesandhung ambisi
Nanging saben suoro adzan muni
Atiku koyo diundang bali
Kyai biyen nate dawuh alon
"Ati gumedhe iku wiwitan kerontang"
Mulo dak sinau ngalah marang awak
Ben ora kesasar dening sorak
Yen tresna mung marai dadi sombong
Luwih becik dak kubur ing suwung
Ben rindu malih dadi dzikir wengi
Sing mung Gusti kang ngerti isi ati
Sholawat mabur bebarengan angin
Nyusup alon ing njero batin
Aku ora njaluk urip kemewahan
Cukup iman ojo nganti ilang
Nalika wong liyo rebut pangalembono
Aku milih nyimpen jeneng ing dungo
Sebab urip mung sak kedhip mripat
Lan kuburan ora nate pilih drajat
Yen sesuk giliran napas mandheg
Mugo dudu tangis sing dakgandheng
Nanging asmamu kang dadi pepadang
Naliko ruh bali ning pangkon Pangeran
