Dunyo iki mung panggonan mampir,
Roso lan bondho ora bakal langgeng miliir,
Ati menungso kerep keno pancing,
Nanging Gusti tansah ngelingke ing kenceng.
Abu Hamid Al-Ghazali ngendiko lirih ing kitab suci,
"Dunyo iku sarana, dudu tujuan sejati,"
Sopo sing kesrakat cahyo Ilahi,
Bakal ngerti sejatine urip iki.
Ojo gumedhe karo drajat lan bondo,
Sebab kabeh bakal bali tanpo siso,
Sing ndadekke abadi dudu kagungan,
Nanging ati sing resik soko kesombongan.
Urip iki koyo lelampahan wengi,
Kadhang peteng, kadhang kebak werni,
Nanging yen eling marang Gusti Kang Moho Suci,
Ati bakal ayem, ora gampang wedi.
Gusti ora niliki rupo lan tahta,
Nanging ati sing sujud kanthi roso,
Saben tangis dadi dzikir ing dodo,
Saben laku dadi cahyo jiwo.
Dunyo ora kudu dibuang adoh,
Nanging ojo nganti dadi pangeroh,
Gunakake sak perlu kanggo urip,
Nanging elingo marang Gusti saben napas mlipir.
Yen wis tekan wektu bali,
Ora ono bondo sing melu bali,
Sing ketinggal mung amal suci,
Lan ati sing pasrah ing Ilahi.
